woensdag 3 april 2013

Alle naar Amsterdam

Vanuit Rethel stap ik na een Remi-paasontbijt weer op de fiets. Een beetje stijf en met een zitvlak dat het fietsseizoen nog niet helemaal geopend heeft. Gelukkig vind ik, ondanks dat het Eerste Paasdag is, een geopende bakker om voor genoeg brandstof onderweg te zorgen. Ik had dit ook wel verwacht; bakkers zijn namelijk altijd open in Frankrijk. Vanaf 7u in de morgen tot laat in de avond. En altijd op zondagen. De werkuren van McKinsey zijn er niks bij!

Vrij snel na de start kom ik in de Franse Ardennen. Een mooi heuvellandschap met karakteristieke dorpjes. Vaak ruikt het er naar een gezellig houtvuurtje. De huizen zijn vaak gemaakt van natuurstenen. Sommige staan leeg, andere worden vaak bewoond door een boer die op een 50 jaar oude tractor zijn land bewerkt. Ook het zonnetje schijnt aangenaam. Tijdens pauze is het al heerlijk om uit de wind, in de zon en met een muts op te zitten. De wegen zijn erg rustig, soms kom ik tien minuten lang niemand tegen. Het leven lijkt hier niet zoveel haast te hebben. Een aangename afwisseling na mijn vele heen-en-weer gereis de laatste weken tussen de metropolen Parijs, Amsterdam en Emmen.


Typisch Ardennen dorpje
In de loop van de middag worden de heuvels hoger en verdwijnt de zon helaas. De benen doen het gelukkig steeds beter. Maar zonder zon is het toch wel erg frisjes. Het lastige is ook vooral dat ik bergop begin te zweten, waardoor afdalen weer extra koud wordt. Het Belgische Alle vind ik dat een mooi eindpunt van de tweede dag. Mijn teller heeft op dat moment ook al weer 85km geregistreerd.

Alle
Maandag brengt gelukkig weer een strak blauwe hemel. Vanuit Alle mag ik eerst een uur klimmen, daarna is het eigenlijk de hele dag vooral afdalen. In Beauraing pak ik mijn eerste terrasje van het jaar. Als ik alle warme kleren die ik bij me heb aantrek, is het een uur goed toeven. Ik lees een flink stuk in een uitstekende boekentip van mijn moeder: "Snow Falling on Cedars" van David Guterson.

Eerste terrasje van 2013!


Later op de dag kom ik bij mooie plaatsjes als Dinant. Dinant ligt tussen de rotsen aan de Maas. De resterende, mooie 30km tot aan Namen volg ik de Maas. In Namen heb ik er zo'n 260km opzitten in drie dagen en pak ik de trein naar Antwerpen. In Antwerpen pikt Nora mij op met de auto, zodat we nog een gezamenlijk slot aan het Paasweekeinde hebben.

De Maas bij Dinant
En toen was ik dus weer thuis in Amsterdam. Tijd om wat losse eindjes aan elkaar te knopen van een jaar omzwervingen (de kapper bijvoorbeeld), tijd om met Nora wat samen te zijn en dan, over een paar weken, tijd om mijn professionele toekomst vorm te gaan geven.    

zondag 31 maart 2013

Terugkomdagen

Terug uit Parijs, terug op de fiets en nu dus ook terug op de blog! Enkele weken geleden had ik het wilde plan opgevat om per fiets terug te verhuizen. Het vereiste enige planning om de meeste dingen weer in Amsterdam te krijgen en de resterende bagage in twee fietstassen te laten passen. Uiteindelijk hielp 't om mijn pak en een paar overhemden die hun beste tijd wel gehad hebben aan een Parijse clochard te geven. Die loopt er nu met Pasen dus ook mooi bij!

Gisterochtend ging de wekker vroeg. Ik moest mijn appartement nog flink schoonmaken. Na 3 uur inspannend gepoetst te hebben, kon ik de deur van boulevard Henri IV voor 't laatst achter me dicht trekken. Een klein beetje vreemd toch wel om mijn huis voor 7 maanden weer achter me te laten. Maar goed, al te veel tijd om emotioneel te worden had ik niet, want ik wilde de enige trein naar Reims van zaterdag waarin mijn fiets meemocht halen. Tijdens de overstap in Epernay bleek er gestaakt te worden op het laatste stukje. Een goed moment dus om maar gewoon op de fiets te stappen. In een vrij koude en kale Champagne-streek zat ik voor het eerst sinds tijden weer op de fiets. Gelukkig was ik qua uitrusting goed tegen de kou gewapend en had ik daar geen last van. Gezien alle klaagposts op Facebook over de uitblijvende lente ben ik kennelijk de enige die de lente een beetje in zijn bol heeft....

De eerste 35 km ging door de Val d'Or. Een mooi stukje Frankrijk. Daarna kwam het Flevoland van Frankrijk met een stevige Noordenwind vol op kop. De resterende 50km tot aan Rethel ging redelijk goed, alhoewel erg blij was dat er een hotel was aldaar.

Na een heerlijke warme douche ging ik even op bed liggen. Gelukkig werd ik een uur later weer wakker om toch nog even 'n pizza te scoren bij de plaatselijke met neon verlichte pizzeria. Opvallend was dat alle mensen die er binnen kwamen te dik waren. Dikke mensen bestaan niet in Parijs. Ik zag mijn collega's ook nooit snacken . Wel roken, maar dat garandeert weer elk uur beweging en zal dus ook wel zijn upside hebben.

Om 21u lag ik op bed. Elke spier voelde gebruikt: die in mijn handen bij het schoonmaken en die in de benen bij het fietsen. Eigenlijk is dat best prettig op zijn tijd (en hoewel ik geen baan meer heb, is dit geen open sollicitatie naar extra schoonmaakwerkzaamheden). Ik sloeg mijn boek nog open, maar voor ik 1 pagina van mijn boek gelezen had, sliep ik al. Een uitstekende manier om om te gaan met de zomertijd!

woensdag 8 augustus 2012

De sluitpost

De laatste fietsdag zit er ondertussen alweer meer dan een maand op. Ik had al een tijdje een afsluitende blogpost in de planning, maar ik ben er tot op heden nog niet aan toe gekomen. Druk joh, zo'n sabbatical :)

Statistieken
Sinds deze week ben ik weer terug in Amsterdam. Om dat te vieren heb ik mezelf zojuist wat nerd-tijd gegeven en mijn fietsritten in een Excel spreadsheet gegooid. Dit geeft me de gelegenheid wat te zeggen over de statistieken van mijn fietstrip. Ik ben 77 dagen onderweg geweest. Hiervan heb ik er 58 op de fiets gezeten. In totaal heb ik 5139km gefietst in 287 uur en 36 minuten. Dat betekent een gemiddelde snelheid van bijna 18 km/u, een gemiddelde afstand van 89 km per fietsdag en een gemiddelde netto rijtijd van bijna 5u per fietsdag. Iets meer nerdy: de standaarddeviatie in afstand per dag is relatief groter dan de standaarddeviatie in de tijd. Kennelijk heb ik dus meer een bepaalde hoeveelheid rijtijd als dagdoel dan een bepaalde hoeveelheid afstand.

Blog
Deze blog was mijn eerste blog. Ik moet toegeven dat ik heel veel respect heb gekregen voor mensen die dagelijks columns schrijven of bloggen. Het kost veel tijd om een goed stukje te schrijven. Mijn grootste uitdaging is vaak om perfectionisme me er niet van te laten weerhouden om ook maar te beginnen met schrijven. De methode van schrijven die voor het mij het best werkt is om gewoon maar te typen en vervolgens te gaan schrappen en veranderen. Er zijn dus vele malen meer woorden getypt dan uiteindelijk verschenen...

Een klein experimentje was de advertentie in de zijkant van de website. Mijn hoop was dat ik iets zou leren over internetadvertenties en uiteraard ook slapend rijk zou worden. De vier hele clicks door al mijn lezers gedurende 4 maanden zijn helaas niet genoeg geweest om dat tweede doel te bereiken. De blog heeft de astronomische som geld van EUR 1.76 opgeleverd :) Een som die ook nog eens niet uitbetaald wordt door Google omdat het een te klein bedrag is... Misschien moet ik dus binnenkort maar weer eens aan het werk.

Dat het overigens niet meer clicks heeft opgeleverd snap ik wel. Als ik naar de site ga staat er dit:


Zou dat iets met mijn naam in het adres van de blog te maken?

Bagagesom
De som over het gewicht van mijn bagage op basis van mijn twee beklimmingen van de Mont Ventoux heeft drie antwoorden opgeleverd. Ten eerste wil ik Robert, Wil en Albert bedanken voor hun inzending. Het leuke is ook dat alle drie de respondenten een verschillende aanpak hebben gekozen.

Robert koos voor de befaamde 80/20 regel en kwam op 16kg. Was Robert een sterrenkundige geweest, dan had ik het goed gerekend. De orde grootte is namelijk goed, dwz mijn bagage woog inderdaad tussen de 10 en 100kg.  Aangezien hij bankier is moet ik hem aan een hogere standaard houden. Stel je maar eens voor dat er op het bankafschrift staat: uw spaargeld is tussen de 1.000 en 10.000 euro. Helaas komt Robert's antwoord dus niet als beste uit de bus.    

Wil en Albert kozen beide voor een krachtenbalans op basis van de gegevens die ik meegaf. Wil verwaarloosde op basis van natuurkundeinstinct de wrijvingskrachten (rol en lucht) en gaf aan dat mijn bagage de aanname van constant vermogen betekent dat 50% langere klimtijd 50% meer massa impliceert, dwz 50 kilo is het gewicht van mijn bagage. Albert was preciezer en nam de wrijvingskrachten wel mee (en gaf aan dat ik een fout had gemaakt in de rolwrijvingscoefficient). Vanwege de lage snelheden verandert dit de kracht die geleverd moet worden echter maar met 10% en hij komt daardoor in dezelfde orde uit als Wil. Maar als ervaren duursporter gaf Albert aan dat het onwaarschijnlijk is dat ik in een inspanning van 3 uur hetzelfde vermogen lever als in een inspanning van 2 uur. En inderdaad, als ik aanneem dat ik 15% minder vermogen lever, dan daalt het berekende bagagegewicht naar ~30kg. En dat is wat ik op basis van een bottom-up approach denk dat het gewicht van mijn bagage ongeveer was. Ik heb duidelijk onderschat hoe gevoelig het antwoord was voor de vermogensaanname. En het overschatten van het eigen vermogen is voor een bankier een kapitale fout :)

Tot slot
Ik heb erg genoten van de fietreis. Onderweg heb ik veel behulpzame mensen ontmoet. Er is niemand die zomaar aan mijn spullen heeft gezeten. En dat terwijl ik toch regelmatig een tas met een laptop erin onbewaakt aan mijn fiets heb laten hangen. Toen ik verdwaald was en de weg vroeg aan twee Poolse vrouwen, stopten ze met hun wandeling, liepen 2km terug naar huis en stapten in de auto en reden me 10km lang richting een weg die weer op mijn kaart stond. Dit geeft toch een hoop vertrouwen in de goede bedoelingen van de medemens.

Hartelijk dank voor het meelezen & meeleven allemaal!

donderdag 5 juli 2012

Slotetappe

De boot van Klajpeda naar de haven van Sassnitz wordt met name bevolkt met chauffeurs. Daarnaast zijn er nog een paar dozijn andere toeristen. In het avondlicht vertrekken we met een mooi uitzicht over de vrachthaven.


Heerlijk uitwaaiend op het dek, slapend en de reis evaluerend met Jornt vliegt de 18 uur durende reis voorbij. Vlak na de boot nemen Jornt en ik afscheid. Jornt gaat met de trein naar Berlijn. Ik heb nog heel even een gek plan in mijn hoofd om vanuit Rügen naar Emmen (600km) te fietsen in tweeënhalve dag. De aankomsttijd is voor mij niet flexibel omdat ik op vrijdagavond met Nora heb afgesproken voordat zij weer doorvliegt naar Curacao. Het 600km-plan laat ik snel varen, nadat het veel inspanning kost om alleen al de eerste 50km over het eiland te fietsen. Ik kampeer 's avonds voor de laatste maal op deze trip, wederom op een camping vol fietsers. Duitse fietsers ditmaal. 

De volgende ochtend ben ik bijtijds wakker en heb ik mijn boeltje gepakt voordat er nog iemand wakker is. Op het nabijgelegen station van Strahlsund win ik wat informatie in over de treinverbindingen. Een trein die me in 5 uur naar Bremen brengt, blijkt vrijwel direct te vertrekken en ik besluit hem te nemen. Dit gaat heel voorspoedig en om 13u 's middags sta ik in Bremen. Hier liggen perfecte fietspaden en in een oogwenk heb ik het centrum verlaten. Mijn idee was om in 2 dagen naar Emmen te fietsen. Maar ik ruik de stal en een nieuw idee bloeit op... Is het mogelijk vandaag nog Emmen te bereiken?         

Ik fiets door een gebied waar men me, net als in Groningen, groet met "Moi" en voel me dus al haast thuis. Om een uur of zes heb ik 90km opzitten en besluit ik dat dit inderdaad de laatste dag gaat worden. In de avonduren zijn de Duitse wegen uitgestorven vanwege de halve finale van het EK en ik kan dus ongestoord doorbeulen. Uiteindelijk sta ik na 185km, 8.18u op de fiets en 7 liter water achter de kiezen om elf uur 's avonds met een voldaan gevoel bij mijn ouders op de stoep. De reis is voorbij! 

woensdag 4 juli 2012

Estland, Letland, Litouwen. Maar dan zonder Estland.

In het noord-oosten grenst Polen aan Wit-Rusland, Litouwen en de Russische exclave Kaliningrad. Van deze drie is alleen de grens met Litouwen zonder visum te passeren. Bij het laatste kopje koffie voordat we de zloty's inruilen voor Litouwse litas, krijgen Jornt en ik kort gezelschap van Jean-Claude en Collette. Van dit gepensioneerde stel is hij duidelijk degene die het woord doet in te lange, saaie monologen zonder clou. Maar nadat ik nog een tweede kopje koffie ben gaan halen, blijkt de voertaal ineens Duits in plaats van Engels. Jean-Claude verklaart dit feit met dat Collette ook Duits spreekt. Bij poging vijf weten we ze eindelijk af te schudden. Dit wat irritante half uurtje leidt echter tot stof voor grappen voor meerdere dagen wanneeer we ons realiseren dat Collette ook in het Duits geen woord gezegd heeft. "Zwijgen als een Collette", "Ik zwijg beter in het Duits" worden gevleugelde uitspraken.

Het zuiden van Litouwen lijkt ten opzichte van Polen een stapje verder terug in de tijd. De houten huizen zijn krakkemikkiger, er zijn minder winkels en minder auto's. En waar in Polen de meeste mensen onder dertig uitstekend Engels spreken, is dit in Litouwen niet zo. Een klein provinciestadje waar we overnachten heeft gelukkig wel een fietswinkel waar Jornt zijn haperende derailleur kan laten vervangen. 's Avonds zoeken we na het eten een café. De eerste vier mensen die we aanspreken versnellen hun pas als we ze aanspreken en lopen door. Dit is een wat aparte ervaring na de grote vriendelijkheid en openheid die we in Polen op het platteland aantroffen. Uiteindelijk blijkt er tot onze verbazing geen café te bestaan in het dorp.

We rijden verder richting de Oostzeekust. Een van de weinige tegenliggers is een Duitse vrouw van in de 70 die nog steeds op fietsvakantie gaat. Zij dwingt daarmee wel respect bij ons af. We overnachten onder andere in een herberg waar we allebei ons eigen 4-persoonsbed hebben. Zouden er bijzondere samenlevingsvormen bestaan in Litouwen die dit bedformaat noodzakelijk maken? Door de rust kunnen we een bushalte gebruiken om te koken. Onze fietsreis door Litouwen eindigt in Klajpèda, van waaruit we een paar dagen later de boot naar het Duitse eiland Rügen willen nemen.



Maar niet voordat we nog een paar dagen naar Riga gaan met de bus. Zodra we de grens passeren en in Letland zijn neemt de kwaliteit van het wegdek enorm af. Later horen we op de boot naar Duitsland van een in Moskou wonende Nederlandse zakenman dat de drie Baltische staten zich behoorlijk verschillend hebben ontwikkeld na de afsplitsing van de Sovjet Unie. Het rijkere Estland is een soort Finland, Letland heeft na de onafhankelijkheid veel energie gespendeerd aan boos zijn op Russen, terwijl Litouwen meer aan de opbouw van het eigen land heeft gewerkt. Wat dat betreft is het dus niet helemaal gerechtvaardigd dat we alledrie de landen in Nederland vaak in één adem noemen.

Riga is een makkelijke stad. Een compact en mooi historisch centrum. Ons hostel "The Naughty Squirrel" wordt uitstekend gerund. Iedereen spreekt Engels en de koffie is er goed. Niet onbelangrijk, want relaxen is het hoofddoel. Een rondleiding door de buitenstad leert Jornt en mijzelf dat de buitenstad van hout is en 8 keer is afgebrand in 800 jaar. Verder vertelt de gids dat Litouwers over Letten zeggen dat ze 6 tenen hebben. Een Litouwer in de groep vindt dit erg grappig. Samen met alle anderen ontgaat ons de grap. Ik vermoed dat Belgen-grappen ook vooral voor Nederlanders grappig zijn...

vrijdag 22 juni 2012

"Het Polen dat ik zoek..."

... is iets dat Jornt regelmatig zegt. Het is niet altijd te vinden, want veel is gebaseerd op een Duitse reisgids "Polen per Rad" uit 1992 die hij ergens opgedoken heeft. Deze gids spreekt van houten huizen en vervoer per paard-en-wagen. Het is duidelijk dat de tijd in Polen niet heeft stilgestaan want de paard-en-wagen ontdekken we zelfs in de diepste uithoeken van Oost-Polen niet. Maar nadat we de communistische bouw van Warschau achter ons hebben gelaten, vinden we wel een erg interessant platteland. Hieronder de foto's van het Polen dat we gevonden hebben:

Jornt presenteert vol trots zijn kampeerspullen 

Poolse Golonka (varkensbil)

 Wildkamperen met zijn tweeën is ontspannener

Ja! Houten huizen!

Elk dorp heeft zijn eigen ooievaar 

 Tegen de Wit-Russische grens aan zijn veel orthodoxe kerken te vinden

"Schnapps?"  

Op de boerderij krijgen we in het Pools urenlang geschiedenislessen over toen Jałówka nog het midden van een groot koninkrijk was van onze onvermoeibare professor Marian. 

Jezus is overal in Polen

In sommige uithoeken zijn de wegen onverhard. 

 Het EK leeft in Polen. Het Nederlands Elftal iets minder... 

Tijd om een andere weg te proberen?  

   Kamperen op het grasveld van een paar Polen. We worden goed verzorgd en eten aan een met gordijn gedekte tafel.

zaterdag 16 juni 2012

Vergelijkend treinonderzoek

Na de treinrit naar Zilina* is Slowakije verlaten een eitje. Qua afstand dan, want ik mis de afrit Polen en pak Tsjechië nog heel even mee. Dit is snel gecorrigeerd en via een redelijk kleine weg rij ik naar de grensovergang bij Zwardon die bovenop een lage bergpas ligt. Aan de Poolse zijde begint ineens een zesbaanssnelweg. Dit is redelijk hilarisch, want er is geen auto te bekennen. Ik mag er echter niet overheen fietsen volgens de bordjes. Omdat er geen andere weg te ontdekken is (ik zoek ook niet heel erg hard), probeer ik zloty-loos op de boemel te stappen. De Poolse conducteur geeft in keurig Engels aan dat we er wel uit komen over wat mijn bestemming moet zijn en wat de prijs daarvan is in euro's. Aan het einde van een 3 uur durende reis naar Katowice blijk ik hiervoor welgeteld vijf hele euro's nodig te hebben. Prima deal!


Katowice is een lelijke industriestad waar het schemert als ik aankom. Er hangt een licht unheimische sfeer. Het hotel is omgeven door een manshoog hek en er is een dedicated krachtpatser die zijn kracht gelukkig ook inzet om mijn fiets naar binnen te tillen. De kebabzaak heeft een koelkast met een slot evenals de mevrouw die ijsjes verkoopt. Aan de andere kant lopen er zat jonge vrouwen alleen over straat.

Mijn verblijf in Katowice is echter van korte duur want de volgende dag (vrijdag) landt Nora's vliegtuig in Krakow. De 90km daarheen leg ik net op tijd af om nog voordat Nora arriveert onderdak te vinden. Ik begrijp uit berichten van familie dat Krakow veel in het nieuws is doordat het de thuisbasis is van het Nederlands elftal. De reden hiervoor zal wel de aanwezigheid van cultuur zijn, want qua afstand is het dichterbij Amsterdam dan speelstad Charkiev. Krakow is een mooie, compacte stad met prachtige gebouwen en een leuk park rondom de oude binnenstad. Mijn jeugdheld Copernicus, die bedacht dat de zon en niet de aarde het middelpunt van het zonnetstelsel is, heeft er een standbeeld. In de joodse wijk (waar sinds de WO2 amper joden meer wonen) vinden Nora en ik een fijn café met goede kaart dat we maar liefst driemaal bezoeken om flink bij te praten en van elkaars nabijheid te genieten. Naast al deze andere positieve zaken is Polen ook het eerste land waarin het leven een stuk goedkoper is dan in Nederland. De guestroom gaat voor dezelfde prijs per persoon per nacht als een kampeerplaats in Italië. Het enige minpuntje aan het weekend is dat ook wij het Nederlands elftal zien verliezen. En dat terwijl ik er speciaal voor op de fiets ben gestapt om ze op locatie te steunen... :)

Op zondagmiddag moet Nora helaas alweer terug naar Frankrijk. Als we afscheid hebben genomen, spring ik zelf op de voor de verandering weer eens op de trein. Ditmaal naar Warschau, waar ik word opgepikt door Jornt die mijn reiscompagnon gaat zijn voor nog onbepaalde tijd.

De titel van dit stukje heeft de belofte van een conclusie over reizen met een reisfiets in de trein in zich. Bij deze: de grensboemel van Zwardon staat met stip op 1 als treinervaring. En de Brennerpas met de fiets kan ik niemand aan bevelen. De overige treinen in Oostenrijk, Hongarije en Slowakije waren ok. Maar bovenal valt me echter op dat de hoge frequentie en grote regelmaat van treinen in Nederland vrij uniek is. Tussen Krakau en Katowice, twee naburige grote steden, gaat bijvoorbeeld slechts 4x per dag een trein. Ik denk dat we in Nederland wel iets trotser mogen zijn op ons spoorbedrijf.

----
* In het Slowaaks en Pools bestaan er een letter Z met omgekeerde dakjes, een doorgehaalde L en nog een paar van dit soort varianten. De Z in Zilina is zo'n Z, maar voor het type-gemak laat ik dit even achterwege.